هَمِه کُرسی

صداوسیمای میلی یا ملی؛ مسئله این است…

کرسی آزاد اندیشی با موضوع صدا و سیما، به همت بسیج دانشجویی دانشگاه شهید چمران اهواز و با حضور فعالین دانشجویی از دانشگاه های امیرکبیر، چمران اهواز، امام صادق، اراک و شیراز و تحت تأثیر وقایع غیزانیه برگزار شد.

علی آبکار:

 در پاسخ به این سؤال که چرا اعتماد قشر ضعیف جامعه به صدا و سیما از بین رفته است، باید به دو مسئله توجه کرد: مسئلۀ اول وزن دهی است، به این معنا که صدا و سیما به مسائلی همچون جورج فلوئید، خاشقچی و یا جلیقه زرد ها به صورت بسیار گسترده می‌پردازد اما به مسئله ای مانند غیزانیه بسیار کوتاه اشاره می‌شود و خوب این اتفاق برای مردم دلزدگی ایجاد میکند. مسئلۀ بعدی بحران واکنش و ری اکشن سازمان است در واقع سازمان به هیچ عنوان به انتقادها توجهی نشان نمیدهد.

دلیل اصلی محافظه کاری سازمان، توهم ایجاد امنیت است در صورتی که با این رویکرد تنها امنیت کوتاه مدت تأمین می‌شود و امنیت پایدار را نادیده می گیرند و تصور میکنند که با سرپوش گذاشتن بر روی وقایع، میتوان ماجرا را به فراموشی سپرد. در صورتی که این اتفاق موجب بی اعتمادی می‌شود که امنیت بلند مدت را با مخاطره روبرو میکند.  یک مشکل دیگیر نیز آنست که بسیاری از مدیران صدا و سیما به خاطر حفظ آیندۀ سیاسی خود، رویکرد محافظه کاری را در پیش می گیرند.

مسلم حزباوی:

 دلیل اصلی محافظه کاری صدا و سیما، مصلحت اندیشی های حاکم بر آنست. مثلاً وقتی حوادثی چون آبانماه یا غیزانیه رخ می دهد،  سعی به سانسور و بایکوت وقایع می‎‌کنند با هدف آنکه جو متشنج نشود، اما این اتفاق باعث می‌شود که نگاه مردم به صدا و سیما و کلان حاکمیت تغییر کند، چرا که ممکن است مصلحت اندیشی های سازمان از نظر مردم غیرقابل پذیر باشد. یک دلیل دیگر، آنست که متهم واقعی که گاهاً ممکن است دولت و دستگاه های مختلف باشد را نادیده می‌گیرد.  راه اصلاح آنست که در صدا و سیما علاوه بر اصلاح ساختاری باید اصلاح فکری نیز رخ دهد. اصلاح ساختاری نیز با دو شرط رخ خواهد داد: اول آنکه صدا و سیما بتوانند از نظر اقتصادی مستقل شود و دوم آنکه بتواند مصلحت اندیشی را نیز کنار بگذارد.

یونس کریمی:

از اول انقلاب قرار بوده است که مجلس چارچوب قانونی برای فعالیت صدا و سیما تدوین کند و بر روی آن نظارت داشته باشد اما رویکرد تنها این بوده که مدیرانی که عملکرد مطلوبی نداشته اند را برکنار کنیم. برای اصلاح سازمان صدا و سیما مجلس، حوزه و دانشگاه باید به کمک یکدیگر بیایند و بتوانند ساختاری قانونی را برای اداره و نظارت آن تهیه نمایند، و سازمان نیز موظف به رعایت این قوانین باشد.

متأسفانه بر گزارشات صدا و سیما که تأثیرات زیادی نیز بر جامعه و تصمیم گیری ها دارد، یک تفکر امنیت زده حاکم است و بیشتر به جای آنکه به حفظ امنیت کمک کند، به آن صدمه می‌زند. مثلاً در ماجرای هپکو هیچگاه به متخلفان و ابربدهکاران بانکی آن پرداخته نشده است و با این رویکرد سازمان در واقع امنیت مفسدین را تضمین می‌کند.

تنها راه اصلاح به نظر بنده از راه اصلاح ساختاری می گذرد و آن نیز فقط به دست مجلس رقم خواهد خورد و این اتفاق نیز زمانی رخ خواهد داد که کنشگران اجتماعی و تشکل های دانشجویی بتوانند آنرا تبدیل به مطالبۀ عمومی و جمعی کنند.

علی سردابی:

مشکل صدا و سیما آنست که تنها پاسخگوی نهادهایی است که از آنها تأمین مالی می‌شود و هیچ نیازی برای پاسخگویی به مردم در خود احساس نمی‌کند، پس طبیعتاً اعتماد مردم که در یک بستر دوطرفه شکل می‌گیرد، هیچگاه  به صدا و سیما جلب نخواهد شد. احتمالاً مدیران و مسئولان صدا و سیما خیلی بهتر از ما به مشکلات سازمان واقف هستند، اما به دلیل آنکه ضرورتی بر برطرف کردن آن نمی‌بینند پس در صدد حل آنها برنمی‌آیند. رسالت اصلی صدا و سیما آنست که بتواند صدای مردم باشد، اما به خاطر گستگی بین مردم و سازمان و عدم پاسخگویی نمی‌تواند از پس این رسالت خود بربیاید.

راه اصلاح صدا و سیما آنست که نهاد های نظارتی آن تقویت و شفاف بشوند و بتوانند فاکتور مردمی بودن را به عملکرد مسئولین صدا و سیما اضافه نمایند.

امین نژاد مقدم:

مردم و حاکمیت در برابر یکدیگر خواسته ها و انتظاراتی دارند، مادامی که این خواسته ها و انتظارات همسو می‌باشد صدا و سیما عملکرد مطلوبی دارد، مانند ماجرای کرونا که صدا و سیما محافظه کاری را کنار گذاشت و توانست عملکرد مطلوبی را به نمایش بگذارد. ساختار مهم است اما نباید از نقش و تأثیر افراد نیز غافل شد، مثلاً شخص آقای علی عسگری پس از پیگیری های بسیار تشکل‌های دانشجویی قول دادند به مناسبت روز دانشجو و ۱۶ آذر در یکی از دانشگاه ها حضور پیدا کنند اما چند روز مانده به ۱۶ آذر تمام راه های ارتباطی خود را قطع کردند و به هیچ یک از تماس ها و پیگیری ها پاسخگو نبودند.

صدا و سیما زیر سلطۀ مناسبات قدرت قرار دارد، در بخش اقتصادی به خاطر وابستگی بودجۀ خود به دولت ناچاراً باید از دولت تبعیت کند، و در بخش سیاسی نیز، نهادهایی که باید ناظر آن باشند تبدیل به آمر صدا و سیما شده اند.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا