یادداشت

بنزین، سوخت اعتراضات

یادداشتی بر کرسی آزاداندیشی با موضوع "بنزین، سوخت اعتراضات"

بعد از گرانی ناگهانی بنزین و شروع اعتراضات، سریعا با بچه های بسیج تصمیم گرفتیم که یک برنامه‌ی گفتگو محور حول همین موضوع برگزار کنیم تا ضمن اینکه یک مقدار ابعاد موضوع بیشتر روشن بشود، بتوانیم با این کار از التهابات بوجود آمده کم کنیم.

با رفقا در دفتر بسیج سر ابعاد مختلف موضوع داشتیم صحبت میکردیم تا وقتی که رسیدیم به انتخاب عنوان برنامه برای اطلاع رسانی، پیشنهادات زیادی مطرح شد که یکی از آنها خیلی مورد استقبال قرار گرفت؛ «بنزین، سوخت اعتراضات». همگی ما من جمله خود بنده از این عنوان خیلی خوشمان آمد و همگی متفق القول بودیم که این عنوان بهترین انتخاب است.

اما بعد ها که از اتفاقات آبان ماه زمان زیادی نگذشته بود، هر چه بیشتر به این عنوان فکر کردم به این نتیجه رسیدم که عنوانی انتخابی با اینکه خیلی مناسب به نظر می رسید ولی چندان هم دقیق نبود. چرا که بنزین تنها جرقه ی اعتراضات بود نه سوخت آن.

سوخت اعتراضات در واقع کوچک شدن سفره‌ی مردم و مشکلات شدید معیشتی است و کیست که نداند بنزین تنها یک بهانه بود.

تا وقتی که اقتصاد و معیشت مردم رو به زوال است این سوخت روز به روز عدد اکتان بیشتری پیدا میکند و با جرقه های کوچکتر خیلی بهتر از قبل زبانه میکشد و خسارت و ویرانی و مرگ به بار می آورد.

برای اثبات این ادعا کافیست به اعتراضات و اغتشاشات چند سال گذشته نگاه کنید. این اعتراضات و اغتشاشات در این سالها روز به روز گسترده تر، شدیدتر و ویرانگر بوده اند و از آن مهم تر دیگر آنچنان بدنه ی ایدولوژیکی باقی نمانده است تا بعد از این اعتراضات به خیابان بیایند و اعتراضات را به روال گذشته محکوم کنند.

اینکه چرا دیگر بدنه ای پرتعداد و قدرتمند برای محکوم کردن اعتراضات وجود ندارد دلیش واضح است. اولا که این بدنه ی ایدولوژیک به اصطلاح پایبند به آرمانهای انقلاب خود از وضعیت بد معیشتی به ستوه آمده است. دوما راهپیمایی های حاکمیتی که با حضور این جبهه در محکومیت اعتراضات صورت گرفته است تماما از سوی حاکمیت به تایید رفتار های گذشته اطلاق گردیده و در نتیجه منجر به بسته شدن باب انتقاد و عدم اصلاح رویه های گذشته توسط حاکمیت شده است. در نتیجه ی این مصادره به مطلوب حاکمیت و مورد اول اشاره شده دیگر حتی این بدنه‌ی ایدولوژیک نظام رمق محکومیت اعتراضات را ندارد، چراکه به نظر می رسد خود حاکمیت در مظن محکومیت می باشد.

در نتیجه ی این بحثها تا وقتی که عزم جدی برای بهبود اوضاع معیشتی مردم از سوی حاکمیت صورت نگیرد، احتمال تکرار اعتراضات آبان ماه با قدرت و شدت بیشتری به هیچ وجه دور از انتظار نیست و با کوچکترین جرقه ای مانند بنزین این اتفاق قطعا رخ خواهد داد. البته با این تفاوت که دیگر شاید همان عده ی قلیلی که در میدان انقلاب اعتراضات را محکوم کردن دیگر حضور نداشته باشند و چه بسا خود به صف معترضان پیوسته باشند.

این یادداشت را در این جمله خلاصه میکنم: «این ویرانه هر لحظه بیم فرو ریختن دارد!»

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا